De poppenfabriek

Het leek een dag zoals vele andere. Alle werknemers liepen dezelfde weg naar de fabriek, klokten in als altijd, lieten hun bezittingen achter in een locker en vonden hun plekje in de immense fabriekshal. Zoals altijd om duizenden poppen af te leveren, bestemd voor speelgoedwinkels ergens in het land.

Die relatieve rust werd vandaag echter onderbroken door een poppetje dat gillend op de band lag. Ze schreeuwde het uit, vlak voordat ze bij de kwaliteitscheck kwam en zou verdwijnen in één van de vele dozen met andere poppetjes. Niemand scheen haar echter te kunnen of willen horen, en iedereen ging stug door met z`n werk. Hoe hard het poppetje ook probeerde duidelijk te maken dat haar hartje nog niet af was, niemand merkte het op. En machteloos en intens verdrietig viel ze van de band in de doos met complete poppen.

Daar lag ze dan, ingepakt met andere poppetjes in een kartonnen doos. Klaar voor de distributie naar de speelgoedwinkel ergens in het land. Verdrietig, onaf en in bange afwachting van wat er komen zou. Die nacht kon ze de slaap niet vatten en voelde ze zich intens eenzaam. Waarom werd er niet naar haar geluisterd? Wat had ze nog meer kunnen doen om duidelijk te maken dat het haar tijd nog niet was? Stilletjes hoopte ze dat er niet nog meer poppetjes waren die zich ook zo onaf voelden zoals zij, en ongehoord de band afrolden in de doos waarin ze lag.  

Een zwaar motorgeluid schrikte haar de volgende ochtend op. Het was de vrachtwagen die haar naar de speelgoedwinkel zou brengen. Na een rit die eindeloos leek te duren, werd de doos met een ruk geopend. Een grote man bekeek haar van top tot teen, waarna hij haar grijnzend in de etalage van de winkel plaatste, vlak achter een enorme andere pop. Deze pop, gekleed in een mannenpak met stropdas, keek stoer uit zijn ogen. Met zijn aktetas en hoed zag hij er indrukwekkend uit.

Daar zat ze dan in de etalage van een speelgoedwinkel schuin achter deze pop, te zitten. Toen de dag voorbij was, knipte de grote man de lichten uit en sloot de winkel. Wat er toen gebeurde had ze nooit verwacht. De soldaatjes begonnen te marcheren, de kinderen gingen spelen, de grote poppen onderhandelden over de beste plek in de etalage en weer andere liepen naar een kleine ruimte in de winkel om te studeren. Terwijl ze op onderzoek uitging, viel ze van de ene verbazing in de andere. Wat was iedereen druk bezig met zichzelf: met hogerop komen, met structuur aanbrengen in hun leven, met het nog slimmer worden door te studeren. Er waren zelfs poppen die de hele nacht aan het trainen waren om er nog strakker, mooier en slanker uit te zien.

Het poppetje vroeg zich af waarom iedereen met deze dingen bezig was. Er werd nauwelijks gesproken of gelachen, op de kinderen na dan, want die hadden de grootste lol. Toen de ochtend begon, vertrok iedereen naar z`n oude plek, alsof er niks gebeurd was. En na sluitingstijd begon het hele schouwspel weer opnieuw.

Het poppetje had al snel door dat al ze mee moest in dit tafereel, ze wilde zich aanpassen aan haar omgeving. Dat haar hartje niet af was, deed er niet meer toe. Presteren en het creëren van de beste plek om vooraan in de etalage te komen, werd de focus. Nacht in nacht uit was ze aan het studeren, trainen en strategisch aan het communiceren en haar netwerk aan het uitbreiden om zo in de juiste positie te komen. Ze voelde dat dit haar aan het uitputten was, maar ze kon niet opgeven. Ze was er bíjna. Nog maar een héél klein stapje, en dan zou haar doorbraak zijn: de beste plek in de etalage.  

En ja hoor, de volgende ochtend na het openen van de winkel ging de grote man aan de slag om de etalage te veranderen. Ze kreeg een plaatsje in de grote mooie stoel vooraan en ze voelde zich werkelijk de koningin van de winkel. Zie je nou wel, dacht ze, als je maar doorzet, je drive en ambities nastreeft zonder na te denken wat je erbij voelt dan krijg je de plek die je altijd wilde hebben. Vol trots keek ze om zich heen. Wat voelde ze zich rijk.

Die nacht ging iedereen weer aan de slag met hun nachtelijke activiteiten. Zij niet: ze was uitgeput. Ze had totaal geen energie meer en kon niet uit haar koninginnezetel komen. Wat was er met haar aan de hand? Die middag zat ze nog vol energie en vol trots, hoe kon ze zich nu zo leeg en uitgeput voelen? En zo verdrietig? Haar hoofd leek te ontploffen. Er konden geen gedachten meer in, maar ook niet meer uit. Volledig in de war zat ze in haar stoel tot de volgende ochtend de winkel weer openging.

En precies die dag kwam er een lief klein meisje met haar moeder de winkel binnen en pakte haar van haar zetel. Deze wil ik, deze wil ik, gilde ze naar haar moeder. Deze, uit de koninginnezetel! Natuurlijk schatje, zei haar moeder, en ze betaalde de grote man. Vol trots nam het meisje de pop mee in haar armen, dicht tegen haar aan.  

Die nacht lag het poppetje in een eigen bedje met een warm dekentje over haar heen in een heel fijn klein huisje. Een gevoel dat ze nog niet eerder had ervaren. Het was alsof ze thuis was gekomen. Ze ging haar bedje uit en ontdekte het huisje waar ze was beland. Vreemde harige dieren kropen snorrend tegen haar aan als ze op de grond ging zitten. Wat was dat toch, al dat lichamelijk contact? Het voelde vreemd en onwennig.  

De volgende ochtend haalde het meisje haar uit haar bedje en nam haar mee naar beneden waar iedereen gezellig aan de tafel zat te kletsen over de mooie, nieuwe dag die was begonnen. Ze wilden naar de speeltuin om lekker te spelen en lol te maken. Het poppetje was geschokt. Dat kan toch helemaal niet, dacht het. Er moet gestudeerd worden, je moet netwerken, je moet sterk en stoer zijn om de juiste plek in de etalage te krijgen om gezien te worden.

De dagen verstreken en het poppetje ging zich steeds vreemder en onthechter voelen van zichzelf. Ze raakte zichzelf kwijt en was volledig in de war. Haar haar werd dof en ze kreeg kale plekken op haar hoofd, haar mooie huidje zat vol met vlekken en ze voelde zich vreselijk lelijk en in de war. Het lieve meisje ging haar daarentegen steeds meer verzorgen. Ze gaf haar nog meer liefde dan voorheen en zei haar dat het niet erg was wat er gebeurde. Haar hartje zou alles weer helen…

Hier schrok het poppetje enorm van, want haar hartje was immers nog niet af. Hoe kon haar hartje nou alles helen? Ze bedacht allemaal dingen die voorheen succesvol waren geweest, maar niets veranderde haar gevoel. Ze voelde zich alleen maar ellendiger.

Tot ze op een dag wakker werd en naar het meisje keek dat nog lag te slapen in haar bedje. Het leek wel of ze lag te dromen. Ze werd er helemaal warm van. Misschien kan ik wel dromen, dacht ze. En na weer een heerlijke dag vol liefde en warmte werd ze de ochtend erna wakker en wist ze dat ze gedroomd had. Ze had gedroomd over een hart, een lijfje en warmte. Ze had gedroomd over liefde en hoe dat voelde en wat dat kan doen met poppetjes.

Vanaf die dag leek alles anders. Ze beleefde de warmte, ze voelde het geluk van de omgeving en kon ervan genieten. Ze rook het net gemaaide gras buiten en ze lachte om het musje op de tak aan de boom. Wow, zei ze tegen zichzelf. Volgens mij was dit er allemaal al, maar waarom heb ik dat niet gezien?

Het gevoel werd sterker en sterker. Ze genoot niet alleen van zichzelf, maar kon ook in het zonnetje zitten zonder iets te doen en iets te zeggen. De dagen gingen voorbij vol warmte en geluk totdat ze op een nacht besloot te vertrekken.

Ze schreef een afscheidsbrief aan het lieve meisje, bedankte haar voor deze wijze les en de schoonheid die zij mocht ontvangen. En bij het helpen helen van haar hartje, het voelen van liefde en warmte. Ze pakte haar rugzakje en vertrok op eigen benen vol liefde de wereld in.

De wereld die ze nu kon bekijken vanuit haar hart en met een sterk geloof in wat ze wilde gaan doen. Een wereld waarin ze in staat is om haar eigen keuzes te maken. Om eindelijk na deze lange reis met een grote glimlach het leven te leiden waarvoor zij destijds werd gemaakt in de poppenfabriek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *