Intervisie

Intervisie zoals de Indianen dat vroeger deden……….

“Story`s are so powerful, because they transport us into other people their worlds.”

Ik kan het me nog goed herinneren, het was een hele fijne dag geweest. Zo`n dag die je ervaart als een flow, waarbij alles vanzelf gaat en de dingen op de juiste volgorde elkaar opvolgen. Mensen waar je aan denkt, die je dan ineens bellen, de lichten die op groen gaan en de frisse geur van net gemaaid gras die ervoor zorgt dat je een diepe adem teug door je neus neemt om ervan te genieten.

Zo`n dag was het toen ik in de avond in m`n kantoortje achter m`n laptop zat en dacht nu is het tijd. Tijd om samen te komen, samen te Zijn en samen te delen. We hebben zo ontzettend veel meegemaakt de afgelopen 1,5 – 2 jaar. En ik spreek jullie allemaal apart, ik weet wat jullie meemaken, hoe jullie je ontwikkelen, wat jullie beleven. Ik geniet van deze gesprekken maar nu is het tijd om te gaan delen. Het universum, de gelegenheid geven om ons te horen en ons kracht te geven op onze wegen die we bewandelen. Dat klinkt misschien zweverig, is het totaal niet. Dit is de wijze waarop de Indianen bijeen kwamen rond het vuur, om te delen, te helen en op te roepen tot…..

Zogezegd zo gedaan, en dat is echt zogezegd zo gedaan, 1 dag later stond de afspraak vast in onze agenda`s. Volle agenda`s, want al deze mensen, zijn jonge ambitieuze, talentvolle (ex) managementtrainees van een gerenommeerd Telecom Bedrijf, met een afgeronde WO-opleiding die inmiddels na 1 jaar Traineeship zijn uitgestroomd op uiteenlopende managementposities binnen het bedrijfsleven. Gemiddelde leeftijd van 24 jaar en dan al op deze posities, in de arbeidsmarkt staan maar vooral al zo bewust zijn van de eigen persoonlijke ontwikkeling. Het is een zegen om met deze jongeren (zo blijf ik ze noemen) te mogen samenwerken, te mogen (be) leven.

Vanaf een uurtje of 17.00 stroomt iedereen langzaam binnen op z`n eigenwijze wijze. De een komt ietsje later omdat ze nog wat lekker heeft gebakken wat iets langer in de oven moet, de ander zit in de auto en bedenkt zich ineens dat er was gevraagd om iets lekkers mee te nemen, dus die gaat nog even langs de Albert Heijn. Het gaat allemaal zoals het gaat en uiteindelijk rond een uurtje of 18.00 zijn we compleet. Zitten we allemaal bij elkaar met een bakkie koffie, een wit of rood wijntje, een glaasje water en een tafel vol met de meest uiteenlopende lekkernijen, van peentjes tot zelfgemaakte brownies met walnoten.

Ik voel me gezegend met deze fijne mensen om me heen en bedank dat iedereen er is en voorspel dat het een mooie avond gaat worden. Voorafgaand heb ik een intentie verzonden aan iedereen die gaat over het delen van jouw verhaal, de kracht van het delen en de kracht van het luisteren. We trappen af met een uitzonderlijk persoon, die vertelt wat er bij hem speelt op dit moment. We worden langzaam stiller, gaan gezamenlijk zwaarder ademen, zonder dat we het door hebben van elkaar en zitten gekluisterd aan z`n lippen met enige angst in onze ogen naar hem te luisteren. En zo volgen er meer verhalen. Allemaal met kracht vanuit de eigen beleving, de puurheid in de woorden, in het uiten van de gevoelens of het uitspreken dat deze gevoelens niet geuit kunnen worden, niet weten hoe nog op dit moment. Van schaterlachen tot een binnenste traan die net niet zichtbaar maar wel voelbaar is, het was allemaal aanwezig in de verhalen van de belevingen van de afgelopen 1 – 2 jaar van deze mooie jonge mensen.

Wat gebeurt en tijdens zo`n avond, wat gaat eraan vooraf en wat gaat er daarna gebeuren. Het samenbrengen in de fase vooraf beweegt mensen op onbewust niveau al naar zichzelf, naar de intentie van deze avond en naar de aanwezigen. De voorbereiding begint al op dat onbewuste niveau, de fysieke, feitelijk zichtbare voorbereiding, de vorm verschilt per persoon. De een is perfectionist en werkt het uit in een power point presentatie, de ander vertelt z`n verhaal en hakkelt bij bepaalde woorden, de ander is koel, kiest bewust de woorden en bij de ander is het herkenbaar waar ze staat in de toonhoogte en het verschillende lachje tijdens het verhaal.

De (her) kenning van onze eigen mechanismen wordt zichtbaar als we kunnen delen in een veilige omgeving. In dit geval in de vorm van een Intervisie. En niet alleen onze eigen mechanismen, de wijze hoe iemand reageert op het verhaal van de ander, de inhoud, de manier waarop er feedback wordt gegeven zegt van alles over waar deze persoon op dat moment zich bevindt en wat belangrijk is in z`n leven. Het is uiteindelijk een continue spel van spiegelen in alle puurheid en het allermooiste er is geen enkel belang. Iedereen die hier aanwezig is heeft bewust gekozen hier te zijn, wetend (on) bewust wat te doen zonder eigen belang.

Zo ging dat vroeger ook bij de Indianen, zij kwamen bijeen bij het vuur om te delen, om verhalen te delen, om de goden hun verhalen te vertellen en om hun grootouders te eren.

Dit hebben wij op donderdag 10 augustus 2017 ook gedaan, wij waren de Indianen rond de houten tafel, hebben geluisterd naar elkaar, onze verhalen vertelt en gedeeld en toevertrouwd aan het universum om op te pakken en ondersteunen waar nodig.

Dank lieve Boyd, Sajjad, Lennert, Zimma, Robert, Frank en Feiko. 

Till next time, ergens in oktober (zonder Lennert die is op reis)

Van Marjolein; “ik heb nog vele bruggen te bouwen”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *